OŚRODEK DIAGNOSTYCZNO-BADAWCZY CHORÓB
PRZENOSZONYCH DROGĄ PŁCIOWĄ
w Białymstoku

Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV)

<-Powrót

Wirusy brodawczaka ludzkiego (Human papilloma virus -HPV):

należą do nabłonkotropowych, pozbawionych osłonki wirusów rodzaju Papillomavirus rodziny Papilloma. Wykazano, że spośród ponad 100 typów wirusa HPV, około 40 wykazuje preferencje do zakażeń błon śluzowych narządów płciowych.


Drogi zakażenia i objawy kliniczne:

Początkowo wiązano zakażenia wirusem brodawczaka wyłącznie ze zmianami o charakterze brodawek wirusowych, czy kłykcin kończystych wywodzących sie z nabłonka płaskiego rogowaciejącego skóry (brodawka zwykła, brodawka płaska), czy też błon śluzowych okolicy odbytu i narządów moczowo-płciowych (kłykcina kończysta). Obecnie potwierdzono obecność HPV zarówno w łagodnych jak i złośliwych zmianach układu moczowego, prostaty, krtani, płuc, przełyku czy też szyjki macicy. Wirusy brodawczaka ludzkiego wykazujące predylekcje do błon śluzowych narządów moczowo-płciowych przenoszone są głównie poprzez kontakty płciowe. Choć zakażenie wirusowe może być przeniesione drogą pośrednią, transmisja infekcji przez kontakty płciowe ma największe znaczenie. Szczególnie niebezpiecznie są zakażenia dotyczące kobiet. Powszechnie uważa się, iż typy wirusa : 16, 18, 45, 46, 56, 58, 69 odpowiadają za znacznie zwiększone ryzyko występowania zaawansowanych zmian dysplastycznych jak również w dalszym etapie raka inwazyjnego. Zakażenie HPV zostało potwierdzone w różnych badaniach w 85-100% raków płaskonabłonkowych i 67-95% gruczolakoraków szyjki macicy.


Okres wylegania:

okres wylęgania wynosi od 6 tygodni do około 8 miesięcy, średnio 3 miesiące.


Kłykciny prącia:

(wywołane przede wszystkim przez typy HPV-6, HPV-11) zajmują głównie brzegi prącia, okolice wędzidełka i wewnętrzną blaszkę napletka. Objawy: miękkie, białawe początkowo małe, stopniowo powiększające się pojedyncze lub zlewne wykwity uszypułowane, kalafiorowate. Czasem zakażenia ma postać dyskretnych, płaskich wykwitów o szerokiej podstawie głównie na trzonie prącia.


Kłykciny odbytu:

częściej u mężczyzn niż kobiet, zwłaszcza u biernych homoseksualistów. Umiejscowienie sprzyja szybkiemu wzrostowi zmian i wtórnym zakażeniom. Czasem brodawki mogą wniknąć do kanału odbytu i wtedy można wykryć je badaniem rektoskopowym.


Kłykciny sromu:

najczęściej są to miękkie, brodawkowate grudki głównie na wargach sromowych, następnie zlewające sie w większe ogniska, które mogą przypominać koguci grzbiet.


Kłykciny szyjki macicy:

klasyczne kłykciny w obrębie szyjki macicy są rzadko spotykane. Głównie obserwuje się tzw. kłykciny płaskie ( condylomata plana utheri) – ogniska pogrubiałego nabłonka, koloru błony śluzowej lub lekko białawe, najczęściej w obrębie ujścia zewnętrznego szyjki macicy. Często są one niewidoczne w badaniu, rozpoznawane dopiero w badaniu kolposkopowym.
Długo nieleczone kłykciny kończyste mogą przekształcić się w kłykciny olbrzymie Buschego- Lowensteina (odmiana raka brodawkującego).


Bowenoid papulosis:

(wywołane przez typy HPV-16, HPV-33) - płasko wyniosłe różowe lub lekko brunatne grudki o średnicy kilku mm – kobiety z tym rozpoznaniem są w grupie wysokiego ryzyka rozwoju raka szyjki macicy.


Choroba Bowena (erytroplazja Queyrata):

– (wywołane przez typy HPV-16, HPV-33, HPV-34), zwykle po 60 r.ż. , blaszkowate, często czerwonawe dobrze odgraniczone ogniska w zakresie sromu lub warg sromowych. Powolny, wieloletni przebieg.


Objawowa infekcja nie musi wystąpić aby doszło do karcinogenezy czyli rozwoju zmian nowotworowych, a obecność wirusa można potwierdzić jedynie przy zastosowaniu metod uwidaczniających virion w komórce lub izolując wirusowe DNA z genomu. Zakażenie HPV zostało potwierdzone w różnych badaniach w 85-100% raków płaskonabłonkowych i 67-95% gruczolakoraków szyjki macicy.